نیمه دوم سال 84 یاسمن همه خواسته هایش را با گریه می گوید و این مشکل ماست که باید برای درک منظور او راهی بیابیم .

او هیچ گاه از گریه کردن خسته نمی شود و من فکر می کنم که آیا او اصلا برای این کار انرژی مصرف می کند یا نه

و یک شب ناچار شدیم برای اینکه دست از گریه مداوم بردارد و بخوابد نیمه های شب او را سوار بر ماشین در خیابانهای کمی تاریک شهر برازجان بگردانیم تا بخوابد . زیرا میدانستیم که سوار شدن بر ماشین برای او مساوی با خواب است و موفق شدیم !